انتشارات شهرداری تهرانسیاست گذاری پیشرفت شهری3092-653X2420250911Assessment of Urban Waste Policies and Disposal Practices and Their Impacts on Urban Ecosystem and Public Healthارزیابی سیاستها و شیوههای دفع پسماند شهری و تأثیرات آن بر اکوسیستم شهری و سلامت عمومی40742222151310.22034/judpm.2025.520111.1038FAشایستهابراهیمی ذاکردانشکدۀ انرژی و منابع پایدار، دانشکدگان علوم و فناوریهای میانرشتهای، دانشگاه تهران، تهران، ایران0009-0007-1117-9957حمیدرضااسمعیلینژادگروه مهندسی مکانیک و انرژی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایراننگینمیرزاییدانشکدۀ انرژی و منابع پایدار، دانشکدگان علوم و فناوریهای میانرشتهای، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0001-7840-779XJournal Article20250404Municipal solid waste management (MSWM) poses significant environmental challenges in large metropolitan areas such as Tehran. This study aims to systematically assess the environmental impacts of various waste treatment scenarios using the Life Cycle Assessment (LCA) methodology and the SimaPro software. Four commonly implemented strategies-sanitary landfill, recycling, composting, and incineration-were evaluated based on midpoint indicators (global warming, acidification, human toxicity, particulate matter formation, and resource depletion) and endpoint indicators (damage to human health, ecosystems, and economic resources). The results indicate that landfill operations and related transportation activities exert the highest environmental burdens across all assessed impact categories. Conversely, recycling and anaerobic digestion emerged as more environmentally sustainable alternatives with significant potential to mitigate adverse impacts. The findings highlight the critical need to reform the current waste management system in Tehran through source separation, deployment of advanced waste processing technologies, and increased energy efficiency in waste transport. This research provides a robust scientific basis to inform strategic policymaking and enhance the environmental performance of urban waste management systems.مدیریت پسماند شهری، بهویژه در کلانشهرهایی مانند تهران، یکی از چالشهای اساسی در حوزۀ پایداری زیستمحیطی محسوب میشود. هدف این پژوهش، ارزیابی سیستماتیک اثرات زیستمحیطی سناریوهای مختلف مدیریت پسماند با رویکرد ارزیابی چرخۀ حیات (LCA) و بهرهگیری از نرمافزار تخصصی SimaPro است. در این راستا، چهار گزینه شامل دفن بهداشتی، بازیافت، کمپوست و سوزاندن پسماند، بر اساس شاخصهای میانی نظیر گرمایش جهانی، اسیدی شدن، سمیت انسانی، تشکیل ذرات معلق، و کاهش منابع، و همچنین شاخصهای نهایی شامل آسیب به سلامت انسان، اکوسیستمها و منابع اقتصادی، مورد ارزیابی قرار گرفتند. بر اساس نتایج حاصل، سناریوی دفن پسماند و مراحل مرتبط با حملونقل، بیشترین بار زیستمحیطی را در تمامی شاخصها ایجاد کردهاند. در مقابل، بازیافت و هضم بیهوازی به عنوان گزینههای کماثرتر شناسایی شدند که میتوانند به طور مؤثری در کاهش پیامدهای منفی زیستمحیطی ایفای نقش کنند. تحلیل یافتهها نشاندهندۀ ضرورت اصلاح ساختار فعلی مدیریت پسماند در تهران از طریق بهینهسازی فرایندهای جمعآوری و تفکیک در مبدأ، توسعۀ فناوریهای نوین پردازش پسماند و ارتقای بهرهوری انرژی در حملونقل است. نتایج این مطالعه میتواند به عنوان مبنایی علمی برای تصمیمگیریهای راهبردی در جهت بهبود عملکرد زیستمحیطی سیستمهای مدیریت پسماند شهری مورد استفاده قرار گیرد.https://www.judpm.ir/article_221513_162bb12df6d67c576e4674b4e022a0e5.pdfانتشارات شهرداری تهرانسیاست گذاری پیشرفت شهری3092-653X2420250911Nanomaterials in Zero Energy Buildings: A Comprehensive Review of Achievements, Policy Making, and Urban Perspectivesنانومواد در ساختمانهای انرژیصفر: مروری جامع بر دستاوردها، سیاستگذاریها و آیندهنگریهای شهری42344422151210.22034/judpm.2025.521744.1041FAعلییوسفی روشندانشجوی دکتری، گروه مهندسی انرژیهای تجدیدپذیر، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانمهدیگندمزادهدانشجوی دکتری، گروه مهندسی انرژیهای تجدیدپذیر، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران0000-0001-6177-8340یزدانالواریدانشجوی دکتری، گروه مهندسی مکانیک، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایراناصلانغلامیاستادیار، گروه مهندسی انرژیهای تجدیدپذیر، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران0000-0001-7872-834Xمجیدزندیدانشیار، گروه مهندسی انرژیهای تجدیدپذیر، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20250401Buildings contribute to 40% of the world's energy consumption and 30% of greenhouse gas emissions. Zero-energy buildings are used to reduce energy consumption, fossil fuel consumption and environmental impacts. In this analytical study, data was extracted from reliable databases and sources. 28,090 patents were filed between 1995 and 2024 in the field of nanotechnology applications in zero-energy buildings, with the United States, Europe, China and India leading the way in this field. The study aims to determine the effectiveness of nanotechnology in zero-energy buildings and environmental impacts. Nanomaterials in smart windows are used to regulate light levels, self-cleaning, hydrophobicity and energy consumption. Smart windows reduce cooling energy consumption by 36.9% and lighting energy consumption by 54.5%. Nanomaterials and phase-change materials contribute to thermal comfort by storing and releasing heat in building components during the day. Nanomaterials in building materials lead to a 40% increase in strength, a 35% increase in useful life, and a 20% decrease in energy consumption in the construction process, and these materials harm human health by entering the food chain and becoming toxic. Green synthesis, environmentally friendly nanoparticles, and recycling of nanomaterials play a role in reducing environmental impacts. Green nanoparticle synthesis effectively reduces energy consumption by 30%, production costs by 40%, and production efficiency by 50%. Municipalities, the government, industry, and universities contribute to sustainable urban development and confronting the energy and climate crisis in Iran through financial incentives, the development of laws and standards, and the establishment of nanotechnology observatories in construction projects.ساختمانها در ۴۰ درصد مصرف انرژی جهان و 30 درصد انتشار گازهای گلخانهای نقش دارند. ساختمانهای انرژیصفر در کاهش مصرف انرژی، مصرف سوختهای فسیلی و اثرهای زیستمحیطی کاربرد دارند. در این پژوهش تحلیلی، دادهها از پایگاهها و منابع معتبر استخراج شده است. 28090 ثبت اختراع طی سالهای 1995 تا 2024 میلادی در حوزۀ کاربرد نانو در ساختمانهای انرژیصفر انجام شده و آمریکا، اروپا، چین و هند در این حوزه پیشتاز هستند. هدف پژوهش پیش رو، کارایی فناوری نانو بر ساختمانهای انرژیصفر و اثرهای زیستمحیطی است. نانومواد در پنجرههای هوشمند در تنظیم میزان نور، خودتمیزشوندگی، آبگریزی و مصرف انرژی کاربرد دارند. پنجرههای هوشمند به کاهش 9/۳۶ درصدی مصرف انرژی خنککننده و ۵/۵۴ درصدی مصرف انرژی روشنایی ساختمانها منجر میشوند. نانومواد و مواد تغییرفازدهنده طی روز در اجزای ساختمان با ذخیرهسازی و آزادسازی حرارت به آسایش حرارتی کمک میکنند. نانومواد در مصالح ساختمانی به افزایش 40 درصدی استحکام، 35 درصدی عمر مفید و کاهش 20 درصدی مصرف انرژی در فرایند ساخت منجر میشود و این مواد با ورود به زنجیرۀ غذایی و سمیت به سلامتی انسان آسیب میزنند. سنتز سبز، نانوذرات سازگار با محیط زیست و بازیافت نانومواد در کاهش اثرهای محیط زیست نقش ایفا میکند. سنتز سبز نانوذرات در کاهش ۳۰ درصد مصرف انرژی، ۴۰ درصد هزینۀ تولیدی و افزایش ۵۰ درصدی بازده تولید تأثیرگذار است. شهرداریها، دولت، صنعت و دانشگاه با مشوقهای مالی، تدوین قوانین و استانداردها و ایجاد رصدخانههای فناوری نانو در پروژههای ساختمانی به توسعۀ پایدار شهری و مقابله با بحران انرژی و اقلیم در ایران منجر میشوند.https://www.judpm.ir/article_221512_5c4169cc3cf8cd16c56af1276c2ce662.pdfانتشارات شهرداری تهرانسیاست گذاری پیشرفت شهری3092-653X2420250911Strategies for Promoting Citizen Participation and Investment in Tehran's Urban Management: Examining Obstacles, Opportunities, and Successful Experiencesراهکارهای ارتقای مشارکت شهروندی و سرمایهگذاری در مدیریت شهری تهران: بررسی موانع، فرصتها و تجارب موفق44546422705010.22034/judpm.2025.531727.1051FAعلیحیاتنیادکتری علوم اقتصادی، پژوهشگر اقتصاد شهری و منطقهاینفیسه ساداتمیرنظامیپژوهشگر مقطع دکتری اقتصاد بینالملل دانشگاه شیرازJournal Article20250601In recent years, urban management—especially in the metropolis of Tehran—has encountered numerous challenges, including reduced financial resources, rising citizen dissatisfaction, and weaknesses in effectively fostering public participation. This article has been prepared with the aim of examining the main barriers, identifying relevant opportunities, and offering appropriate solutions for enhancing citizen engagement and attracting greater investment in Tehran’s urban governance. The research method is qualitative and descriptive-analytical in nature, and the required data were collected through the review of relevant documents, comparative urban studies, and the analysis of successful experiences in similar cities around the world. The findings of this study indicate that a lack of transparency, inefficiency in communication structures with citizens, and the absence of proper economic incentives are among the most significant and recurring obstacles. On the other hand, the broad potential of modern technologies, global experiences in participatory budgeting, and investors’ growing interest in infrastructure-related projects have been identified as key opportunities.در سالهای اخیر، مدیریت شهری بهویژه در کلانشهر تهران با چالشهای متعددی ازجمله کاهش منابع مالی، نارضایتی شهروندان و ضعف در جلب مشارکت عمومی روبهرو بوده است. این مقاله با هدف بررسی موانع، شناسایی فرصتها و ارائۀ راهکارهای ارتقای مشارکت شهروندی و جذب سرمایهگذاری در مدیریت شهری تهران تهیه و تدوین شده است. روش تحقیق، کیفی از نوع توصیفی ـ تحلیلی بوده و دادهها از طریق بررسی اسناد، مطالعات تطبیقی و تحلیل تجارب موفق شهرهای مشابه گردآوری شده است. یافتههای این پژوهش نشاندهندۀ آن است که ضعف در شفافیت، ناکارآمدی ساختارهای ارتباطی با شهروندان و ضعف در مشوقهای اقتصادی، از مهمترین موانع موجود هستند. در مقابل، ظرفیتهای گستردۀ فناوریهای نوین، تجربههای جهانی در بودجهریزی مشارکتی، و تمایل سرمایهگذاران به پروژههای زیرساختی، به عنوان فرصتهای کلیدی شناسایی شدند.https://www.judpm.ir/article_227050_c40e1ae2b81be5a0338715292f1cbf89.pdfانتشارات شهرداری تهرانسیاست گذاری پیشرفت شهری3092-653X2420250911A Model for Choosing Electronic Document Management System in Order to Create a Knowledge-Based Organizationالگویی جهت انتخاب سیستم مناسب مدیریت اسناد الکترونیکی در راستای ایجاد سازمان دانشمحور شرکت بهرهبرداری متروی تهران46547422660310.22034/judpm.2025.535104.1053FAهادیعلینیا گردرودباریدانشجوی دکتری مهندسی سیستمهای انرژی، دانشکدۀ مهندسی انرژی و منابع پایدار، دانشکدگان علوم و فناوریهای میانرشتهای، دانشگاه تهران، تهران، ایرانسیدمصطفیقاضیزاده هاشمیرئیس دانشگاه حملونقل و ترافیک شهرداری تهرانسید محمودعمادیکارشناسی ارشد مهندسی صنایع گرایش سیستم و بهرهوری، مسئول برنامهریزی، کنترل، نگهداری و تعمیرات خط و ابنیۀ شرکت بهرهبرداری متروی تهرانسمیهمنافیدکتری برنامهریزی شهری و محقق در حوزۀ مدیریت شهرینگینمیرزاییدانشجوی دکتری مهندسی سیستمهای انرژی، دانشکدۀ مهندسی انرژی و منابع پایدار، دانشکدگان علوم و فناوریهای میانرشتهای، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0001-7840-779Xمبیناکلانتریدانشجوی ارشد مهندسی سیستمهای انرژی، دانشکدۀ مهندسی انرژی و منابع پایدار، دانشکدگان علوم و فناوریهای میانرشتهای، دانشگاه تهران، ایرانJournal Article20250410In today’s knowledge-driven landscape, documentation of organizational knowledge plays a pivotal role in the development of knowledge-based organizations. As knowledge management gains prominence, selecting an appropriate Electronic Document Management System (EDMS) has become a strategic concern for organizations seeking to store, retrieve, and utilize institutional knowledge efficiently. This study aims to develop an effective framework for prioritizing and selecting a suitable EDMS for organizational knowledge documentation. To this end, a Multi-Criteria Decision-Making (MCDM) approach was adopted, combining the Delphi method for criteria and alternative identification with the Analytic Network Process (ANP) for weighting and prioritization. The novelty of this research lies in the integration of the Delphi technique with ANP in evaluating EDMS options under interdependent criteria. Previous studies often lacked a structured and operational model that considered interrelationships among selection criteria, which this study addresses. The Tehran Urban and Suburban Railway Operation Company (Metro) was selected as the case study. Based on expert input, relevant evaluation criteria and alternative EDMS platforms were identified. Pairwise comparisons and network modeling were conducted using Super Decisions software. The results indicated that the Segalsun system, due to its technical and domain-specific capabilities, particularly in managing engineering and specialized documents, ranked highest among the alternatives. Furthermore, sensitivity analysis confirmed the stability of the prioritization outcomes under varying criteria weights. The proposed model not only provides a step-by-step procedure for EDMS selection in technical organizations but also demonstrates high reliability and applicability for similar entities aiming to align document management with strategic knowledge management goals.در عصر حاضر، مستندسازی دانش سازمانی به عنوان یکی از مؤلفههای کلیدی حرکت به سوی سازمانهای دانشمحور شناخته میشود. با افزایش اهمیت مدیریت دانش و نقش زیرساختهای فناورانه در تسهیل آن، انتخاب سیستم مناسب مدیریت اسناد الکترونیکی به یکی از دغدغههای اصلی سازمانها تبدیل شده است. هدف اصلی این پژوهش، ارائۀ الگویی کارآمد برای اولویتبندی و انتخاب سیستم مدیریت اسناد الکترونیکی مناسب به منظور مستندسازی دانش در سازمانها است. در این راستا، از روشهای تصمیمگیری چندمعیاره (MCDM) استفاده شده و با بهرهگیری از تکنیک دلفی برای شناسایی معیارها و گزینهها، فرایند تحلیل شبکهای (ANP) برای اولویتبندی به کار گرفته شده است. نوآوری پژوهش در ترکیب ساختار ANP با روش دلفی برای ارزیابی و انتخاب سیستم مدیریت اسناد در یک سازمان تخصصی است. خلأ پژوهش در مطالعات پیشین، نبود رویکرد یکپارچه و عملیاتی برای انتخاب سیستمهای مدیریت اسناد با در نظر گرفتن وابستگی متقابل میان معیارها بوده است. در این مطالعه، شرکت بهرهبرداری راهآهن شهری تهران و حومه به عنوان مطالعۀ موردی انتخاب شده است. پس از استخراج معیارها و گزینهها و انجام مقایسات زوجی، گزینۀSegalsun به عنوان مناسبترین سیستم انتخاب شد. نتایج تحلیل حساسیت نیز نشان دادند اولویتبندی گزینهها در برابر تغییرات وزنی معیارها پایدار است. یافتههای پژوهش، علاوه بر ارائۀ مدلی عملیاتی برای انتخاب سیستم مدیریت اسناد، میتواند به عنوان الگویی برای سایر سازمانهای مشابه با ساختار فنی ـ تخصصی مورد استفاده قرار گیرد.https://www.judpm.ir/article_226603_4fd011a847b38e4a7c259d221da7ae2d.pdfانتشارات شهرداری تهرانسیاست گذاری پیشرفت شهری3092-653X2420250911Review of international policies and experiences in the multi-purpose utilization of urban underground spaces with a security-enhancement approachبررسی سیاست ها و تجارب بینالمللی در بهرهگیری چندمنظوره از فضاهای زیرسطحی شهری با رویکرد ارتقای امنیت شهری47549022710110.22034/judpm.2025.533304.1054FAمجتبیعراقیزادهدکتری مدیریت راهبردی پدافند غیرعامل، دانشگاه عالی دفاع ملی، تهرانJournal Article20250410This research aims to explore and introduce selected international experiences in the multi-purpose utilization of urban subsurface spaces as shelters or secure areas with alternative functions, and to derive operational strategies applicable to Tehran. Framed as an applied study, the research adopts a review-based approach to analyze global precedents, with the goal of developing a structured model for their contextual adaptation in Iran. Case studies from the United Kingdom, Russia, Ukraine, and Israel were examined, chosen both for the availability of essential data and for their relative similarity to Tehran’s current urban and security conditions. Findings highlight that metro stations, due to their centrality in citizens’ daily routines and their associated sense of familiarity and psychological attachment, have historically been the most widely utilized civilian shelters during wars and bombardments. Despite Tehran’s extensive infrastructure—comprising approximately 160 metro stations, multi-story parking structures, underground commercial complexes, and tunnels—the city has so far lacked a clear framework for the multi-purpose use of these spaces in wartime, primarily due to the long absence of direct hard-security threats. However, in the aftermath of the significant experience of the 12-day imposed war led jointly by Israel and the United States against Iran, an urgent need has emerged to adopt an operational and intelligent approach for preparing these spaces to serve as civilian shelters in the event of future attacks. The study concludes by proposing a seven-stage process for transforming Tehran’s metro stations into functional shelters, offering a practical roadmap for enhancing urban resilience and crisis preparedness.این پژوهش با هدف شناسایی و معرفی برخی از تجارب بینالمللی در بهرهگیری چندمنظوره از فضاهای زیرسطحی شهری به عنوان پناهگاه یا فضاهای امن با کاربریهای دیگر و استخراج راهکارهایی عملیاتی برای شهر تهران به انجام رسیده است. نوع پژوهش در زمرۀ پژوهشهای کاربردی است که در آن با بررسی مروری سوابق و تجارب بینالمللی تلاش میشود به الگو و فرایندی مشخص برای استفاده از این تجارب در شهر تهران دست یافت. به اینمنظور، تجارب کشورهایی همچون انگلستان، روسیه، اوکراین و رژیم صهیونیستی مورد بررسی قرار گرفت. علت انتخاب این چهار کشور، در دسترس بودن دادهها و اطلاعات حداقلی مورد نیاز برای بررسی و نزدیکی شرایط به شرایط فعلی شهر تهران بوده است. در این بررسیها مشخص شد بیشترین فضایی که در دوران جنگها و بمبارانها مورد استفادۀ شهروندان قرار میگرفته، ایستگاههای مترو بوده است. این ایستگاهها از آنجا که محل رفتوآمد روزانۀ مردم بوده و از نظر ذهنی و روانی مردم حس آشنایی و تعلق بیشتری به آن داشتهاند، بیشتر مورد استقبال قرار گرفته و به عنوان پناهگاه استفاده شده است. هرچند شهر تهران با داشتن حدود 160 ایستگاه مترو، پارکینگهای متعدد طبقاتی و فضاهای تجاری زیرزمینی، تونل و غیره به دلیل دورانگاری بروز تهدیدهای سخت تا کنون فاقد برنامۀ مشخصی برای استفادۀ چندمنظوره از این فضاها در زمان جنگ بوده است، اما اکنون و پس از گذراندن تجربۀ مهم جنگ تحمیلی 12روزۀ رژیم صهیونیستی و آمریکا علیه کشورمان باید با رویکردی عملیاتی و هوشمندانه، نسبت به آمادهسازی این فضاها با هدف پناهبخشی به مردم در زمان موجهای احتمالی حملات آتی خود را آماده کند. تجارب بهدستآمده از این پژوهش نگارنده را در انتهای پژوهش به فرایندی هفتمرحلهای به منظور تبدیل ایستگاههای مترو تهران به پناهگاه رسانده که در بخش نتیجهگیری قابل مشاهده است.https://www.judpm.ir/article_227101_425064fd36b572ae1cc755e3cf7dccf6.pdfانتشارات شهرداری تهرانسیاست گذاری پیشرفت شهری3092-653X2420250911Investigating of Policies of the Use of Tehran Metro Stations Capacity as Emergency Shelters with a Crowd Management Approachبررسی سیاستهای استفاده از ظرفیت ایستگاههای متروی تهران به عنوان پناهگاه با رویکرد مدیریت ازدحام جمعیت49150922708610.22034/judpm.2025.535569.1055FAسولمازارژنگیدکتری معماری، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، گروه معماری منظر و بازسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانمسعودندافانسرپرست مؤسسۀ آموزش عالی علمی ـ کاربردی شهرداری تهران و مدرس دانشگاه، تهران، ایرانJournal Article20250405Due to its underground location and robust structure, the metro has a high capacity to become a safe shelter in critical situations such as military attacks or natural disasters. However, the effective exploitation of this potential has faced several challenges, including difficulties in managing crowding, lack of health facilities, and safety restrictions. On the other hand, the metro, as one of the main pillars of the public transportation system in a metropolis like Tehran, plays a vital role in reducing traffic congestion and facilitating the movement of citizens. However, this same important function can become a threatening factor in times of crisis and with an unexpected increase in the number of individuals; because severe congestion in stations not only jeopardizes the safety of these spaces, but also significantly increases the likelihood of unfortunate accidents due to crowding. Focusing on the feasibility of using Tehran metro stations as emergency shelters with a crowd management approach, this research seeks to assess existing capacities and provide practical solutions to optimize metro performance in crisis situations. The main research questions include examining the structural and operational readiness of stations, identifying crowd management challenges, and providing solutions to improve safety and efficiency. The innovation of the research lies in combining passive defense analysis with intelligent crowd management and applying the DIM-ICE analytical method to assess crowding challenges. The findings of this study can help urban policymakers in planning to improve metro safety and reduce the risks of crowding in crisis situations.مترو به دلیل موقعیت زیرزمینی و ساختار مقاوم خود، از ظرفیت بالایی برای تبدیل شدن به پناهگاهی امن در شرایط بحرانی نظیر حملات نظامی یا سوانح طبیعی برخوردار است. با اینحال، بهرهبرداری مؤثر از این پتانسیل با چالشهای متعددی از جمله دشواریهای مدیریت ازدحام جمعیت، کمبود امکانات بهداشتی و محدودیتهای ایمنی روبهرو بوده است. از سوی دیگر، مترو به عنوان یکی از ارکان اصلی سیستم حملونقل عمومی در کلانشهری مانند تهران، نقش حیاتی در کاهش تراکم ترافیک و تسهیل جابهجایی شهروندان ایفا میکند. اما همین کارکرد مهم در مواقع بحرانی و با افزایش غیرمنتظرۀ تعداد مسافران، میتواند به عاملی تهدیدکننده تبدیل شود؛ چرا که ازدحام شدید در ایستگاهها نه تنها ایمنی این فضاها را به خطر میاندازد، بلکه احتمال بروز سوانح ناگوار ناشی از تراکم جمعیت را به میزان قابل توجهی افزایش میدهد. این پژوهش با تمرکز بر امکانسنجی استفاده از ایستگاههای متروی تهران به عنوان پناهگاه اضطراری با رویکرد مدیریت ازدحام جمعیت، به دنبال ارزیابی ظرفیتهای موجود و ارائۀ راهکارهای عملی برای بهینهسازی عملکرد مترو در شرایط بحران است. پرسشهای اصلی پژوهش شامل بررسی میزان آمادگی ایستگاهها از نظر ساختاری و عملیاتی، شناسایی چالشهای مدیریت ازدحام، و ارائۀ راهکارهای بهبود ایمنی و کارایی میشود. نوآوری پژوهش در ترکیب تحلیل پدافند غیرعامل با مدیریت هوشمند ازدحام و بهکارگیری روش تحلیلی DIM-ICE برای ارزیابی چالشهای تراکم جمعیتی است. یافتههای این مطالعه میتواند به سیاستگذاران شهری در برنامهریزی برای ارتقای ایمنی مترو و کاهش مخاطرات ناشی از ازدحام در شرایط بحرانی کمک کند.https://www.judpm.ir/article_227086_6b4cdf4f99218cd9615e368f6823191c.pdfانتشارات شهرداری تهرانسیاست گذاری پیشرفت شهری3092-653X2420250911Fire Safety Management and Strategies for Its Improvement in Tehran Metropolis: A Study on Structural, Operational, and Socio-Cultural Challengesمدیریت ایمنی حریق و راهبردهای ارتقای آن در کلانشهر تهران: مطالعهای پیرامون چالشهای ساختاری، عملکردی و فرهنگی51152522492410.22034/judpm.2025.517687.1034FAقدرت اللهمحمدیدکتری مهندسی محیط زیست، مدیرعامل سازمان آتشنشانی و خدمات ایمنی شهرداری تهران بزرگکامرانعبدولیدکتری مهندسی محیط زیست، معاونت پیشگیری آتشنشانی و خدمات ایمنی شهرداری تهران بزرگوحیدبهرامیدکتری مهندسی معماری، کارشناس ارشد معاونت پیشگیری آتشنشانی و خدمات ایمنی شهرداری تهران بزرگJournal Article20250605This research aims to analyze the structural, functional, and socio-cultural challenges in fire safety management within the metropolis of Tehran and to propose strategies for its enhancement, drawing upon empirical evidence and qualitative analysis. Given the critical role of fire safety in urban sustainability and the protection of citizens' lives and property, this study investigates existing obstacles by focusing on three key dimensions: structurally, the necessity for infrastructure improvement and the imbalanced growth of urbanization; functionally, the need for modernization in equipment, processes, and inter-organizational coordination; and socio-culturally, the imperative to raise public awareness and citizen participation in adhering to safety principles. The findings indicate that these challenges systematically affect the efficiency of fire safety management in Tehran. In response to these impediments, three categories of strategies are proposed: (1) preventive strategies, including the revision of regulations, improvement of inspection systems, and promotion of a safety culture; (2) reactive and resilient strategies, such as strengthening the operational capabilities of relevant organizations and developing rescue and relief infrastructure; and (3) institutional-managerial strategies, such as establishing a central authority responsible for safety, efficient resource allocation, and promoting integrated governance. The effective implementation of these strategies necessitates the active participation of all stakeholders and the formulation of synergistic policies to enhance urban resilience against fire incidents.هدف پژوهش حاضر، تحلیل چالشهای ساختاری، عملکردی و فرهنگی ـ اجتماعی مدیریت ایمنی حریق در کلانشهر تهران و ارائۀ راهبردهای ارتقای آن با تکیه بر شواهد تجربی و تحلیل کیفی است. با توجه به نقش حیاتی ایمنی حریق در پایداری شهری و حفاظت از جان و مال شهروندان، این مطالعه با تمرکز بر سه بُعد کلیدی به بررسی موانع موجود پرداخته است: در بُعد ساختاری، لزوم ارتقای زیرساختها و رشد نامتوازن شهرنشینی؛ در بُعد عملکردی، بهروزرسانی در تجهیزات، فرایندها و هماهنگی بین سازمانی؛ و در بُعد فرهنگی ـ اجتماعی، لزوم ارتقای سطح آگاهی عمومی و مشارکت شهروندان در رعایت اصول ایمنی. یافتهها بیانگر آن است که این چالشها به صورت سیستماتیک بر کارایی مدیریت ایمنی حریق در تهران تأثیرگذارند. در پاسخ به این موانع، سه دسته راهبرد پیشنهاد میشود: (۱) راهبردهای پیشگیرانه شامل اصلاح مقررات، بهبود نظامهای بازرسی و ارتقای فرهنگ ایمنی؛ (۲) راهبردهای واکنشی و تابآورانه ازجمله تقویت توان عملیاتی نهادهای ذیربط و توسعۀ زیرساختهای امداد و نجات؛ و (۳) راهبردهای نهادی ـ مدیریتی نظیر ایجاد نهاد مرکزی متولی ایمنی، تخصیص کارآمد منابع و ارتقای حکمرانی یکپارچه. تحقق اثربخش این راهبردها مستلزم مشارکت فعال کلیۀ ذینفعان و تدوین سیاستهای همافزا برای ارتقای تابآوری شهری در برابر سوانح آتشسوزی است.https://www.judpm.ir/article_224924_4864a69da3db617d9cdcb2f2d06ba311.pdf