انتشارات شهرداری تهرانسیاست گذاری پیشرفت شهری3092-653X2120250404Identifying and Ranking the Effective Components in City Branding Emphasizing on the Economic (Case study: Tajrish Neighborhood of Tehran)شناسایی و رتبهبندی مولفههای موثر در برندینگ شهری با تأکید بر بعد اقتصادی (مطالعۀ موردی: محلۀ تجریش شهر تهران)11521526810.22034/judpm.2025.496969.1000FAحسینیوسفیاستاد دانشکدۀ مهندسی انرژی و منابع پایدار دانشگاه تهران0000-0002-6372-5127نیلوفرضخیمیکارشناس ارشد مدیریت شهری، دانشگاه علامه طباطبایی تهرانسیده مهساموسوی رینهدانشجوی دکتری مهندسی منابع آب، پردیس ابوریحان دانشگاه تهرانمحمودعبدوسدانشجوی دکتری مهندسی سیستمهای انرژی، دانشکدۀ مهندسی انرژی و منابع پایدار دانشگاه تهرانمرضیهرازقیدانشجوی دکتری مهندسی سیستمهای انرژی، دانشکدۀ مهندسی انرژی و منابع پایدار دانشگاه تهران0000-0003-1075-1767Journal Article20241016In recent years, the subject of Urban Branding has been one of the notable topic to urban planners and specialists. On the other hand, with the rapid progress of globalization, cities are increasingly seeking to compete with each other in order to attract more tourists, investors, financial resources, etc. In the same vein, due to the numerous capacities of the Tajrish neighborhood in Tehran, this study was conducted to identify and ranking the effective components in Urban Branding with an emphasis on the economic dimension in that neighborhood. First, by reviewing and studying the context of relevant researches, six components were extracted to achieve Urban Branding which directly and indirectly can affect the economy. Then, considering the experts' opinions and using the Fuzzy Delphi technique, we have ranked these six components. According to the obtained results, Impact order of the effective components in Urban Branding in the Tajrish neighborhood is as follows: 1. Characteristics and Unique assets, 2. Service and tourism facilities, 3. Investment and business, 4. International position of the city, 5. Satisfaction of services and Urban infrastructure and 6. Transportation services and appropriate access. Therefore, considering this ranking, we can provide more appropriate approaches and more efficient planning to turn this neighborhood into an Urban Brand.در سالیان اخیر موضوع برندینگ شهری از موضوعات مورد توجه متخصصان و برنامهریزان شهری بوده است. از طرف دیگر، با پیشرفت سریع جهانی شدن، شهرها به دنبال رقابت با یکدیگر با هدف جذب بیشتر گردشگران، سرمایهگذاران، منابع مالی و... نیز هستند. به همین منظور، با توجه به ظرفیتهای متعدد محلۀ تجریش شهر تهران، در این پژوهش شناسایی و رتبهبندی مؤلفههای مؤثر در برندینگ شهری با تأکید بر بعد اقتصادی در آن محله صورت گرفت. ابتدا با بررسی و مطالعۀ متن پژوهشهای مرتبط، شش مؤلفه برای دستیابی به برندینگ شهری استخراج شد که به صورت مستقیم و غیرمستقیم میتوانند بر اقتصاد مؤثر باشند. سپس از نظر خبرگان و استفاده از تکنیک دلفی فازی به رتبهبندی این شش مؤلفه پرداختیم. طبق نتایج بهدستآمده ترتیب تأثیرگذاری مؤلفههای مؤثر در برندینگ شهری در محلۀ تجریش به شرح زیر است: 1. ویژگیها و داراییهای منحصربهفرد؛ 2. تسهیلات خدماتی و گردشگری؛ 3. سرمایهگذاری و تجارت؛ 4. جایگاه بینالمللی شهر؛ 5. رضایت از خدمات و زیرساختهای شهری و 6. خدمات حملونقل و دسترسی مناسب. لذا با در نظر گرفتن این رتبهبندی میتوان به ارائۀ راهکارهای مناسبتر و برنامهریزی کارآمدتری به منظور تبدیل این محله به یک برند شهری پرداخت.https://www.judpm.ir/article_215268_00fbb0f2772c9596b0483d6864563cce.pdfانتشارات شهرداری تهرانسیاست گذاری پیشرفت شهری3092-653X2120250404Optimization of Urban Metro Scheduling for Reducing Travel Time and Enhancing Transportation System Efficiencyبهینهسازی زمانبندی سیستم متروی شهری برای کاهش زمان سفر و ارتقای کارایی سامانۀ حملونقل173021764610.22034/judpm.2025.504991.1008FAمحمدمهدیمبارکیدانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی سیستمهای انرژی، دانشکدۀ مهندسی انرژی و منابع پایدار، دانشکدگان علوم و فناوریهای میانرشتهای، دانشگاه تهران، تهران، ایرانعلیروغنی عراقیاستادیار گروه مهندسی سیستمهای انرژی پایدار، دانشکدۀ مهندسی انرژی و منابع پایدار، دانشکدگان علوم و فناوریهای میانرشتهای، دانشگاه تهران، تهران، ایرانیونسنوراللهیاستاد گروه مهندسی سیستمهای انرژی پایدار، دانشکدۀ مهندسی انرژی و منابع پایدار، دانشکدگان علوم و فناوریهای میانرشتهای، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20241215In this study, the Grey Wolf Optimizer (GWO) algorithm is effectively employed to optimally schedule an urban metro system. The primary objective of this research is to significantly minimize the total passenger travel time, including waiting time at stations and in-train travel time. The proposed model considers parameters such as passenger arrival rates, stop durations, and the optimization variable h to simultaneously optimize departure and stop times. The implementation results on real-world data indicate that the cost function is significantly reduced from 23,500.75 seconds to 16,939.12 seconds using this approach. Additionally, the reduction in waiting time at high-traffic stations leads to a substantial improvement in system efficiency and passenger satisfaction. This innovative approach can pave the way for developing intelligent solutions in public transportation systems, reducing operational costs, and enhancing metro system performance. The results obtained open new avenues for future research aimed at further improving metro scheduling and management.در این پژوهش، از الگوریتم بهینهسازی گرگ خاکستری (GWO) برای تنظیم بهینۀ جدول زمانی سیستم متروی شهری استفاده شده است. هدف اصلی این مطالعه، به حداقل رساندن زمان کلی سفر مسافران شامل زمان انتظار در ایستگاهها و زمان سواری در قطارها است. در مدل پیشنهادی، پارامترهایی نظیر نرخ ورود مسافران، زمانهای توقف و متغیر بهینهسازی h مد نظر قرار گرفتهاند تا زمانهای حرکت و توقف به صورت همزمان بهینه شوند. نتایج حاصل از پیادهسازی الگوریتم روی دادههای واقعی نشان میدهد با استفاده از این روش، تابع هدف به طور قابل توجهی کاهش یافته و مقدار آن از 75/23500 ثانیه به 12/16939 ثانیه رسیده است. همچنین، کاهش زمان انتظار در ایستگاههای پرتردد به بهبود قابل توجه کارایی سیستم و افزایش رضایت مسافران منجر شده است. این رویکرد نوین میتواند زمینهساز توسعۀ راهکارهای هوشمند در سامانههای حملونقل عمومی، کاهش هزینههای عملیاتی و ارتقای عملکرد سیستم مترو شود. نتایج بهدستآمده، افقهای جدیدی را برای تحقیقات آتی در جهت بهبود بیشتر زمانبندی و مدیریت سامانههای مترو فراهم میآوردhttps://www.judpm.ir/article_217646_b267633e1b693bfca4bdbc699d534ac2.pdfانتشارات شهرداری تهرانسیاست گذاری پیشرفت شهری3092-653X2120250404Assessing the role of electricity infrastructure and regulatory frameworks in the development of electric public transportation: Comparative analysis and policy recommendationsارزیابی نقش زیرساختهای برق و چارچوبهای مقرراتی در توسعۀ حملونقل عمومی برقی: تحلیل تطبیقی و ارائۀ توصیههای سیاستی و چالشهای موجود314721886610.22034/judpm.2025.510165.1013FAمعینمعینی اقطاعیدانشیارگروه مهندسی سیستمهای انرژی، دانشکدۀ مهندسی انرژی، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایرانحسنبازوبندیدانشجوی دکتری مهندسی سیستمهای انرژی، دانشکدۀ مهندسی انرژی، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایرانعلیپاسبانمرکز نوآوری انرژی، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایرانJournal Article20241215The transition toward electric public transportation marks a vital step in reducing environmental pollutants and enhancing energy efficiency. However, without robust electricity infrastructure and well-adapted regulatory frameworks, this transition is unlikely to meet its full potential. This study investigates the interrelationship between power grid capacity and electricity sector regulations in supporting the development of electric public transit systems, with a specific focus on developing countries. By analyzing technical and economic aspects—such as time-of-use electricity tariffs, grid connection protocols, and standards for high-capacity charging stations—the paper draws on international experiences from China, Europe, and the United States. Findings highlight that successful electrification relies on three essential pillars: tariff reform, regulatory standardization, and enabling private investment. According to projections by the International Energy Agency, electric vehicle electricity demand could exceed 1,155 TWh by 2040, nearly double Brazil’s current total annual electricity consumption. Without strategic interventions—such as smart charging management and grid upgrades—this demand may overwhelm existing infrastructure. Furthermore, in countries like Iran, the lack of a dedicated electricity tariff for charging stations remains a key obstacle to growth. The paper concludes by proposing a set of actionable policy recommendations aimed at supporting the widespread adoption of electric public transportation and addressing core challenges related to regulation, infrastructure readiness, and investment.گذار به حملونقل عمومی برقی، گامی اساسی در جهت کاهش آلایندههای زیستمحیطی و ارتقای بهرهوری انرژی محسوب میشود، اما این گذار بدون آمادهسازی زیرساختهای صنعت برق و بازنگری در آییننامههای مرتبط، به نتایج مطلوب نخواهد رسید. این مقاله با هدف بررسی تعامل میان زیرساخت شبکۀ برق و چارچوبهای مقرراتی صنعت برق در توسعۀ ناوگان عمومی برقی تدوین شده است. برای اینمنظور، ضمن تحلیل سیاستهای تعرفهگذاری، ساختار اتصال به شبکه، و استانداردهای فنی ایستگاههای شارژ، نمونههایی از تجربههای موفق در چین، اروپا و ایالات متحده بررسی شدهاند. نتایج بیانگر آن است که اعمال تعرفههای زمانمحور، تدوین مقررات اتصال فنی و تسهیل سرمایهگذاری خصوصی، سه رکن کلیدی در توسعۀ پایدار ناوگان برقی به شمار میروند. بر اساس پیشبینی آژانس بینالمللی انرژی، تقاضای برق خودروهای برقی تا سال ۲۰۴۰ به بیش از ۱۱۵۵ تراواتساعت خواهد رسید، که حدود دو برابر کل مصرف برق سالانۀ کشور برزیل است. این فشار، بهویژه در ساعتهای اوج، میتواند بدون مدیریت هوشمند شارژ و تقویت شبکۀ توزیع، به افت ولتاژ یا خاموشی منجر شود. همچنین، بررسی ساختار تعرفۀ برق در ایران نشان میدهد دستهبندی ایستگاههای شارژ تحت عنوان «سایر مصارف» از مهمترین موانع اقتصادی برای گسترش زیرساخت محسوب میشود. در پایان، این مقاله به ارائۀ مجموعهای از راهکارهای سیاستی در زمینۀ تعرفهگذاری اختصاصی، مشوقهای سرمایهگذاری، و استانداردسازی اتصال، چارچوبی عملیاتی برای توسعۀ حملونقل عمومی برقی و بررسی چالشهای اساسی موجود در کشورهای درحالتوسعه میپردازد.https://www.judpm.ir/article_218866_890931c6523b64e4bc03b6fda3439538.pdfانتشارات شهرداری تهرانسیاست گذاری پیشرفت شهری3092-653X2120250404Assessment and Feasibility of Waste-to-Energy Conversion in Developing Country Metropolises (Case Study: Iran)ارزیابی و امکانسنجی تبدیل پسماند به انرژی در کلانشهرهای کشور درحالتوسعه (مطالعۀ موردی: ایران)497121887110.22034/judpm.2025.512670.1021FAحلیا ساداتحسینی شکرابیمدیرکل دفتر توسعۀ نیروگاههای زیستتوده، سازمان انرژیهای تجدیدپذیر و بهرهوری انرژی برق (ساتبا)، وزارت نیروشهلارزاقیکارشناس مطالعات فنی و ارزیابی اقتصادی، سازمان انرژیهای تجدیدپذیر و بهرهوری انرژی برق (ساتبا)، وزارت نیرومحمودعبدوسدانشجوی دکتری مهندسی سیستمهای انرژی دانشکدۀ مهندسی انرژی و منابع پایدار، دانشکدگان علوم و فناوریهای میانرشتهای دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20241202rbanization and rapid population growth in cities have led to the production of significant amounts of municipal waste and have created numerous environmental problems. Meanwhile, by using modern technologies, including waste to energy, in addition to solving environmental problems, it is possible to produce energy and save on fossil fuel consumption. Biomass resources, including municipal solid waste, agricultural waste, livestock waste, and municipal and industrial wastewater, which are considered as renewable energy sources, have high potential for electricity generation; So as each ton of municipal solid waste per day, with a calorific value of 6,000 kj/kg while using incineration technology, has the potential to produce 466 kWh electricity per day. Likewise, it is expected to generate 280 kWh electricity from anaerobic digestion of one ton of organic waste per day. Producing this amount of electricity, in addition to saving on fossil fuels, also reduces greenhouse emissions such as methane and CO<sub>2</sub>. Therefore, it seems necessary to use this potential to produce energy and solve environmental problems caused by landfilling.توسعۀ شهرنشینی و رشد سریع جمعیت شهرها به تولید میزان قابل توجهی پسماند شهری منجر شده و معضلات زیستمحیطی متعددی را به وجود آورده است که دیگر نمیتوان همانند گذشته آنها را در دفنگاهها دفن کرد. در این میان، با استفاده از فناوریهای مدرن از جمله تبدیل پسماند به انرژی، علاوه بر رفع مشکلات زیستمحیطی میتوان به تولید انرژی پرداخت و در مصرف سوختهای فسیلی صرفهجویی کرد. منابع زیستتوده شامل پسماند جامد شهری، زائدات کشاورزی، فضولات دامی و فاضلابهای شهری و صنعتی، که به عنوان یکی از منابع تجدیدپذیر انرژی محسوب میشوند، از پتانسیل بالایی برای تولید انرژی الکتریکی برخوردار هستند؛ به طوری که هر تن پسماند جامد شهری در روز، با ارزش حرارتی 6 هزار کیلوژول برکیلوگرم و با بهکارگیری فناوری زبالهسوزی، پتانسیل تولید حدود 466 کیلووات ساعت برق در روز را دارد. به همینترتیب، انتظار میرود با استفاده از بیوگاز حاصل از یک تن پسماند آلی که توسط فرایند هضم بیهوازی تولید شده است، حدود 280 کیلووات ساعت برق در روز تولید شود. تولید این میزان برق علاوه بر صرفهجویی در مصرف سوختهای فسیلی، موجب کاهش انتشار گازهای گلخانهای نظیر متان و CO<sub>2</sub> نیز میشود. بنابراین، استفاده از این پتانسیل برای تولید انرژی و همچنین اهمیت رفع مشکلات زیستمحیطی ناشی از دفن پسماندها، ضروری به نظر میرسد.https://www.judpm.ir/article_218871_ed8aeb71244f0db66b707653b8a6a230.pdfانتشارات شهرداری تهرانسیاست گذاری پیشرفت شهری3092-653X2120250404Artificial Intelligence and Its Applications in Urban Managementهوش مصنوعی و کاربردهای آن در مدیریت شهری739421928110.22034/judpm.2025.510003.1012FAهادیویسیدانشیار دانشکدۀ سامانههای هوشمند، دانشگاه تهرانسید ابراهیمبرآهنگدانشجوی کارشناسی ارشد، دانشکدۀ سامانههای هوشمند، دانشگاه تهران0009-0002-2653-2921Journal Article20241202In recent years, artificial intelligence technology, with its numerous applications in urban management, has become one of the key pillars of transformation in this field. In this review article, the fundamentals of artificial intelligence, machine learning, and the general applications of AI were first introduced. Additionally, the concept of data governance, its layers, and its critical importance for municipalities were examined. The article then specifically discussed the applications of AI in smart cities and its role in addressing urban management challenges, demonstrating how this technology can contribute to improving transportation, enhancing public safety, optimizing waste management, strengthening urban planning, improving energy management, and facilitating city governance. Furthermore, the importance of prioritizing artificial intelligence applications in the city was discussed, and the implementation of artificial intelligence in urban management was analyzed. Finally, suggestions were provided for optimizing the use of artificial intelligence in urban management. These suggestions can be summarized as follows: 1. Enhancing organizational knowledge and expertise to fully harness the potential of AI; 2. Establishing the necessary technical infrastructures and integration between systems; 3. Collecting diverse data and formulating robust data governance; 4. Optimizing the application of AI technologies through testing; 5. Adopting a people-centered approach in proposing and designing AI projects. Given these points and the recognition of artificial intelligence’s capabilities in urban management, a more efficient use of this technology in cities can be achieved.در سالهای اخیر، فناوری هوش مصنوعی با کاربردهای فراوانی که از خود در مدیریت شهری به جا گذاشته، به یکی از ارکان مهم تحول در این حوزه تبدیل شده است. به منظور آشنایی بهتر با هوش مصنوعی در این مقالۀ مروری، ابتدا به معرفی مبانی هوش مصنوعی، یادگیری ماشین و کاربردهای کلی هوش مصنوعی پرداخته شد. همچنین، مفهوم حکمرانی داده، لایههای آن و اهمیت زیاد حکمرانی داده برای شهرداریها مورد بررسی قرار گرفت. سپس، به طور خاص کاربردهای هوش مصنوعی در شهر هوشمند و نقش آن در رفع چالشهای مدیریت شهری شرح داده شد؛ به طوری که نشان داده شد این فناوری چگونه میتواند در بهبود حملونقل، افزایش امنیت عمومی، بهینهسازی مدیریت پسماند، تقویت برنامهریزی شهری، بهبود مدیریت انرژی و تسهیل ادارۀ شهر مؤثر باشد. در ادامه، اهمیت اولویتبندی کاربردهای هوش مصنوعی در شهر مطرح شد و استقرار هوش مصنوعی در مدیریت شهری تحلیل مورد بررسی قرار گرفت. در آخر، پیشنهادهایی در زمینۀ بهینهسازی بهکارگیری هوش مصنوعی در مدیریت شهری ارائه شد. این پیشنهادها به طور خلاصه عبارتاند از: ۱. تقویت دانش و تخصص سازمانی برای استفاده از تمام ظرفیتهای هوش مصنوعی؛ ۲. ایجاد زیرساختهای فنی لازم و برقراری یکپارچگی بین سامانهها؛ ۳. جمعآوری دادههای مختلف و تدوین حکمرانی داده؛ ۴. بهینهسازی کاربرد فناوریهای هوش مصنوعی از طریق آزمودن فناوریهای هوش مصنوعی؛ ۵. بهرهگیری از رویکرد مردممحور برای پیشنهاد و طراحی پروژههای هوش مصنوعی. با توجه به این نکات و شناخت قابلیتهای هوش مصنوعی در مدیریت شهری، میتوان استفادۀ کارآمدتری از این فناوری در شهر داشت.https://www.judpm.ir/article_219281_5e6b9065f142512500c42dc41240417b.pdfانتشارات شهرداری تهرانسیاست گذاری پیشرفت شهری3092-653X2120250404Systematic Analysis of the Impact of Life Cycle Assessment of Materials on Urban Heat Island Mitigation: A Path Toward Sustainable Urban Policy Using the PRISMA Methodتحلیل سیستماتیک تأثیر ارزیابی چرخۀ حیات مصالح بر کاهش جزیرۀ گرمایی شهری: رهیافتی به سوی سیاستگذاری پایدار شهری با استفاده از روش PRISMA9511021928310.22034/judpm.2025.512352.1019FAمرتضیمعاوندانشجوی کارشناسی ارشد، بخش هنر، دانشکدۀ هنر و معماری، دانشگاه شیرازمحمدعلیالهربی شیرازیدانشجوی دکتری مهندسی سیستمهای انرژی، دانشکدۀ مهندسی انرژی و منابع پایدار دانشگاه تهران0000-0001-6929-8835محمدحسنقدوسینژاددکتری مهندسی سیستمهای انرژی، دانشکدۀ مهندسی انرژی و منابع پایدار دانشگاه تهران0000-0002-4724-5617Journal Article20241202Urban heat island (UHI) is a key challenge in densely populated cities, influenced by the thermal properties of materials, reflective and cooling materials, life cycle assessment (LCA) and urban policies. This study, using a systematic review and the PRISMA method, examines the impact of these factors in four categories and shows that materials with high heat capacity and low reflectance contribute significantly to the intensification of thermal effects. In contrast, the use of cooling materials and reflective coatings leads to a reduction in surface temperatures. In addition, LCA has been highlighted as an analytical tool for assessing the environmental impacts of materials and optimizing material selection. However, this method's lack of standardization and integration into urban policymaking has faced challenges. The findings suggest that integrating LCA into urban decision-making processes and developing policies that promote the development and use of sustainable materials can significantly reduce UHI and contribute to urban sustainability in various fields, such as environmental and energy.جزیرۀ گرمایی شهری (UHI) یکی از چالشهای کلیدی در شهرهای متراکم است که تحت تأثیر ویژگیهای حرارتی مصالح، مصالح بازتابنده و خنککننده، ارزیابی چرخۀ حیات (LCA) و سیاستهای شهری قرار دارد. این مطالعه با استفاده از مرور سیستماتیک و روش PRISMA، تأثیر این عوامل را در چهار دسته بررسی میکند و نشان میدهد مصالح با ظرفیت حرارتی بالا و ضریب بازتاب پایین نقش قابل توجهی در تشدید اثرات گرمایی دارند، در حالی که استفاده از مصالح خنککننده و پوششهای بازتابی، کاهش دمای سطحی را به دنبال دارد. همچنین، LCA به عنوان یک ابزار تحلیلی در ارزیابی تأثیرات زیستمحیطی مصالح و بهینهسازی انتخاب مواد مطرح شده است، اما عدم استانداردسازی و یکپارچگی این روش در سیاستگذاریهای شهری، چالشهایی را ایجاد کرده است. یافتهها بیانگر آن است که ادغام LCA در فرایندهای تصمیمگیری شهری و تدوین سیاستهای تشویقی برای توسعه و استفاده از مصالح پایدار میتواند تأثیر بسزایی در کاهش UHI و دستیابی به پایداری شهری در زمینههای مختلف، مانند محیط زیستی و انرژی داشته باشد.https://www.judpm.ir/article_219283_41a1882f6fed6f27d13e624650ab6669.pdf